Η επιβολή No-Fly Zone θα υποχρέωνε το ΝΑΤΟ να αναλάβει την πλήρη στρατιωτική ευθύνη ενός πολέμου απέναντι σε μια πυρηνική υπερδύναμη
Η αδιανόητη παραδοχή του Αμερικανού προέδρου Donald Trump ότι η Ουάσιγκτον θα μπορούσε να εξετάσει την επιβολή ζώνης απαγόρευσης πτήσεων (No-Fly Zone) πάνω από την Ουκρανία επαναφέρει στο προσκήνιο ένα από τα πιο επικίνδυνα σενάρια του πολέμου.
Πρόκειται για μια επιλογή που από το 2022 ζητά επίμονα ο Ουκρανός πρόεδρος Volodymyr Zelensky, καλώντας τη Δύση να «κλείσει τον ουρανό» της χώρας του.
Ωστόσο, πίσω από τον πολιτικό όρο «No-Fly Zone» κρύβεται μια στρατιωτική πραγματικότητα πολύ πιο σύνθετη και κυρίως πολύ πιο επικίνδυνη.
Δεν πρόκειται για μια απλή πολιτική απόφαση ή για μια συμβολική κίνηση υποστήριξης προς την Ουκρανία.
Αντίθετα, προϋποθέτει την άμεση εμπλοκή των αεροπορικών και αντιαεροπορικών δυνάμεων του ΝΑΤΟ σε πόλεμο με τη Ρωσία, δηλαδή μια εξέλιξη που θα μπορούσε να μετατρέψει τον σημερινό πόλεμο δι' αντιπροσώπων σε γενικευμένη σύγκρουση μεταξύ πυρηνικών δυνάμεων.
Η ιστορία δείχνει ότι οι «No-Fly Zones» επιβλήθηκαν μόνο απέναντι σε αδύναμους αντιπάλους
Η εμπειρία των τελευταίων δεκαετιών αποκαλύπτει ένα ιδιαίτερα χαρακτηριστικό μοτίβο.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες και το ΝΑΤΟ επέβαλαν ζώνες απαγόρευσης πτήσεων μόνο όταν είχαν απέναντί τους κράτη που είχαν ήδη στρατιωτικά καταρρεύσει ή δεν διέθεταν την ικανότητα να αντιδράσουν ουσιαστικά.
Μετά τον Πόλεμο του Κόλπου το 1991, οι ΗΠΑ δημιούργησαν δύο No-Fly Zones στο Ιράκ.
Εκείνη την περίοδο οι ένοπλες δυνάμεις του Saddam Hussein είχαν ήδη συντριβεί και η αμερικανική αεροπορική υπεροχή ήταν απόλυτη.
Το ίδιο μοντέλο εφαρμόστηκε αργότερα στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη και στη Λιβύη, όπου ούτε οι στρατιωτικές δυνατότητες ούτε η τεχνολογική ισχύς των συγκεκριμένων κρατών μπορούσαν να συγκριθούν με αυτές των Ηνωμένων Πολιτειών και του ΝΑΤΟ.
Η πραγματικότητα είναι ότι οι επιχειρήσεις αυτές πραγματοποιήθηκαν σε περιβάλλον όπου η δυτική στρατιωτική κυριαρχία ήταν δεδομένη και ο αντίπαλος δεν μπορούσε να αμφισβητήσει σοβαρά τον έλεγχο του εναέριου χώρου.
Ακριβώς γι' αυτό, η σύγκριση με την Ουκρανία είναι προβληματική.
Η Ουκρανία δεν είναι Ιράκ ούτε Λιβύη
Στην ουκρανική σύγκρουση η άλλη πλευρά δεν είναι μια αποδυναμωμένη περιφερειακή δύναμη αλλά η Ρωσία, μια χώρα που διαθέτει το μεγαλύτερο πυρηνικό οπλοστάσιο στον κόσμο, εξελιγμένη αεροπορία, πολυεπίπεδη αντιαεροπορική άμυνα και σημαντικές δυνατότητες ηλεκτρονικού πολέμου.
Αυτό σημαίνει ότι οποιαδήποτε προσπάθεια επιβολής No-Fly Zone δεν θα μπορούσε να εφαρμοστεί χωρίς να καταστραφούν πρώτα ρωσικά συστήματα αεράμυνας, να αναχαιτιστούν ή να καταρριφθούν ρωσικά αεροσκάφη και να υπάρξουν άμεσες συγκρούσεις μεταξύ δυνάμεων του ΝΑΤΟ και της Ρωσίας.
Με άλλα λόγια, η εφαρμογή μιας τέτοιας απόφασης θα ισοδυναμούσε με επίσημη είσοδο της Συμμαχίας στον πόλεμο.
Τι σημαίνει πραγματικά το «κλείσιμο του ουρανού»
Στρατιωτικά, μια ζώνη απαγόρευσης πτήσεων δεν αποτελεί διακήρυξη αλλά μια τεράστια στρατιωτική επιχείρηση.
Για να προστατευθεί ο ουκρανικός εναέριος χώρος θα απαιτούνταν:
• ανάπτυξη περίπου 300 μαχητικών αεροσκαφών του ΝΑΤΟ,
• μεταφορά 8 έως 10 πτερύγων τακτικής αεροπορίας στην Ουκρανία,
• εγκατάσταση 12 έως 15 ταξιαρχιών ή συνταγμάτων αντιαεροπορικής άμυνας δυτικών χωρών,
• πλήρης αναδιοργάνωση του ουκρανικού συστήματος διοίκησης και ελέγχου,
• ενίσχυση του δικτύου ραντάρ και αεράμυνας,
• μεταφορά μεταξύ 80.000 και 100.000 στρατιωτικών από χώρες του ΝΑΤΟ.
Οι δυνάμεις αυτές δεν θα μπορούσαν να επιχειρούν αποτελεσματικά μόνο από την Πολωνία ή τη Ρουμανία.
Θα έπρεπε να αναπτυχθούν μέσα στην ουκρανική επικράτεια, γεγονός που θα τις καθιστούσε άμεσα εμπλεκόμενες στις εχθροπραξίες.
Το ΝΑΤΟ από υποστηρικτής θα γινόταν εμπόλεμο μέρος
Μέχρι σήμερα, η δυτική στρατηγική βασίζεται στην παροχή όπλων, πληροφοριών, οικονομικής βοήθειας και εκπαίδευσης προς την Ουκρανία, αποφεύγοντας την επίσημη συμμετοχή στη σύγκρουση.
Η επιβολή όμως μιας No-Fly Zone θα κατέρριπτε αυτή την ισορροπία.
Οι πιλότοι του ΝΑΤΟ θα καλούνταν να αντιμετωπίσουν ρωσικά αεροσκάφη.
Τα αντιαεροπορικά συστήματα της Συμμαχίας θα έπρεπε να καταρρίπτουν ρωσικούς πυραύλους και αεροσκάφη.
Οι βάσεις του ΝΑΤΟ μέσα στην Ουκρανία θα μετατρέπονταν αυτομάτως σε νόμιμους στρατιωτικούς στόχους για τη Ρωσία.
Η σύγκρουση δεν θα μπορούσε πλέον να χαρακτηριστεί έμμεση ή δι' αντιπροσώπων.
Θα επρόκειτο για άμεσο πόλεμο μεταξύ της Ρωσίας και του ΝΑΤΟ.
Το πυρηνικό ρίσκο που κανείς δεν μπορεί να αγνοήσει
Το πλέον ανησυχητικό στοιχείο ενός τέτοιου σεναρίου είναι η πυρηνική διάσταση.
Η ρωσική στρατηγική προβλέπει τη δυνατότητα χρήσης τακτικών πυρηνικών όπλων σε περίπτωση που απειληθεί η ύπαρξη του κράτους ή υπάρξει μεγάλης κλίμακας άμεση στρατιωτική σύγκρουση με το ΝΑΤΟ.
Αυτό σημαίνει ότι οποιαδήποτε προσπάθεια επιβολής No-Fly Zone δεν θα αποτελούσε απλώς μια ακόμη στρατιωτική επιχείρηση, αλλά ένα βήμα που θα αύξανε δραματικά τον κίνδυνο πυρηνικής κλιμάκωσης.
Η Δύση μπροστά σε ένα στρατηγικό δίλημμα
Η συζήτηση που επανέφερε ο Donald Trump αναδεικνύει τα όρια της δυτικής στρατηγικής στην Ουκρανία.
Εδώ και χρόνια, οι δυτικές κυβερνήσεις δηλώνουν ότι στηρίζουν το Κίεβο, αλλά ταυτόχρονα αποφεύγουν κινήσεις που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε άμεση αντιπαράθεση με τη Ρωσία.
Η επιβολή No-Fly Zone θα ανέτρεπε αυτή την ισορροπία και θα υποχρέωνε το ΝΑΤΟ να αναλάβει την πλήρη στρατιωτική ευθύνη ενός πολέμου απέναντι σε μια πυρηνική υπερδύναμη.
Παράλληλα, η ιστορική εμπειρία δείχνει ότι η Δύση έχει εφαρμόσει αντίστοιχες επιχειρήσεις μόνο σε περιπτώσεις όπου διέθετε απόλυτη στρατιωτική υπεροχή απέναντι σε πολύ ασθενέστερους αντιπάλους.
Η Ουκρανία αποτελεί μια εντελώς διαφορετική περίπτωση, γεγονός που καθιστά οποιαδήποτε σύγκριση παραπλανητική.
Η έννοια του «κλεισίματος του ουρανού» παρουσιάζεται συχνά ως μια απλή πολιτική επιλογή.
Στην πραγματικότητα όμως πρόκειται για μια επιχείρηση που θα απαιτούσε μαζική ανάπτυξη αεροπορικών και αντιαεροπορικών δυνάμεων του ΝΑΤΟ μέσα στην Ουκρανία, με άμεση αντιπαράθεση απέναντι στη Ρωσία.
Υπό αυτές τις συνθήκες, μια No-Fly Zone δεν θα αποτελούσε απλώς ενίσχυση της ουκρανικής άμυνας, αλλά την επίσημη μετάβαση της Δύσης από την έμμεση υποστήριξη στην άμεση συμμετοχή στον πόλεμο, με όλους τους στρατηγικούς κινδύνους που συνεπάγεται μια σύγκρουση ανάμεσα στις δύο μεγαλύτερες πυρηνικές δυνάμεις του πλανήτη.
Πώς θα αντιδρούσε η Ρωσία
Από τη σκοπιά της Μόσχας, η επιβολή μιας ζώνης απαγόρευσης πτήσεων πάνω από την Ουκρανία δεν θα θεωρούνταν μια «ειρηνευτική» ή «αμυντική» πρωτοβουλία, αλλά άμεση είσοδος του ΝΑΤΟ στον πόλεμο.
Ρώσοι αξιωματούχοι έχουν επανειλημμένα προειδοποιήσει ότι οποιαδήποτε ανάπτυξη αεροπορικών ή αντιαεροπορικών δυνάμεων του ΝΑΤΟ στην ουκρανική επικράτεια θα αντιμετωπιστεί ως νόμιμος στρατιωτικός στόχος.
Αυτό σημαίνει ότι αεροπορικές βάσεις, συστοιχίες αντιαεροπορικών πυραύλων, κέντρα διοίκησης και υποδομές που θα χρησιμοποιούνταν για την επιβολή μιας No-Fly Zone θα μπορούσαν να βρεθούν στο στόχαστρο των ρωσικών ενόπλων δυνάμεων.
Παράλληλα, η Ρωσία διαθέτει εκτεταμένες δυνατότητες σε πυραυλικά συστήματα μεγάλου βεληνεκούς, προηγμένα συστήματα αεράμυνας και μέσα ηλεκτρονικού πολέμου, τα οποία θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για την αμφισβήτηση της αεροπορικής κυριαρχίας του ΝΑΤΟ.
Μια τέτοια αντιπαράθεση θα αύξανε δραματικά τον κίνδυνο ανεξέλεγκτης κλιμάκωσης.
Το Κρεμλίνο έχει επίσης διαμηνύσει ότι η άμεση στρατιωτική εμπλοκή της Συμμαχίας θα άλλαζε ριζικά τη φύση της σύγκρουσης, μετατρέποντας τον πόλεμο στην Ουκρανία σε ανοιχτή αναμέτρηση μεταξύ της Ρωσίας και του ΝΑΤΟ.
Σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο, το επίπεδο στρατιωτικής και πολιτικής έντασης θα έφθανε σε πρωτοφανή επίπεδα μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, με τον κίνδυνο μιας ευρύτερης ευρωπαϊκής σύγκρουσης να αυξάνεται σημαντικά.
www.bankingnews.gr
Πρόκειται για μια επιλογή που από το 2022 ζητά επίμονα ο Ουκρανός πρόεδρος Volodymyr Zelensky, καλώντας τη Δύση να «κλείσει τον ουρανό» της χώρας του.
Ωστόσο, πίσω από τον πολιτικό όρο «No-Fly Zone» κρύβεται μια στρατιωτική πραγματικότητα πολύ πιο σύνθετη και κυρίως πολύ πιο επικίνδυνη.
Δεν πρόκειται για μια απλή πολιτική απόφαση ή για μια συμβολική κίνηση υποστήριξης προς την Ουκρανία.
Αντίθετα, προϋποθέτει την άμεση εμπλοκή των αεροπορικών και αντιαεροπορικών δυνάμεων του ΝΑΤΟ σε πόλεμο με τη Ρωσία, δηλαδή μια εξέλιξη που θα μπορούσε να μετατρέψει τον σημερινό πόλεμο δι' αντιπροσώπων σε γενικευμένη σύγκρουση μεταξύ πυρηνικών δυνάμεων.
Η ιστορία δείχνει ότι οι «No-Fly Zones» επιβλήθηκαν μόνο απέναντι σε αδύναμους αντιπάλους
Η εμπειρία των τελευταίων δεκαετιών αποκαλύπτει ένα ιδιαίτερα χαρακτηριστικό μοτίβο.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες και το ΝΑΤΟ επέβαλαν ζώνες απαγόρευσης πτήσεων μόνο όταν είχαν απέναντί τους κράτη που είχαν ήδη στρατιωτικά καταρρεύσει ή δεν διέθεταν την ικανότητα να αντιδράσουν ουσιαστικά.
Μετά τον Πόλεμο του Κόλπου το 1991, οι ΗΠΑ δημιούργησαν δύο No-Fly Zones στο Ιράκ.
Εκείνη την περίοδο οι ένοπλες δυνάμεις του Saddam Hussein είχαν ήδη συντριβεί και η αμερικανική αεροπορική υπεροχή ήταν απόλυτη.
Το ίδιο μοντέλο εφαρμόστηκε αργότερα στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη και στη Λιβύη, όπου ούτε οι στρατιωτικές δυνατότητες ούτε η τεχνολογική ισχύς των συγκεκριμένων κρατών μπορούσαν να συγκριθούν με αυτές των Ηνωμένων Πολιτειών και του ΝΑΤΟ.
Η πραγματικότητα είναι ότι οι επιχειρήσεις αυτές πραγματοποιήθηκαν σε περιβάλλον όπου η δυτική στρατιωτική κυριαρχία ήταν δεδομένη και ο αντίπαλος δεν μπορούσε να αμφισβητήσει σοβαρά τον έλεγχο του εναέριου χώρου.
Ακριβώς γι' αυτό, η σύγκριση με την Ουκρανία είναι προβληματική.
Η Ουκρανία δεν είναι Ιράκ ούτε Λιβύη
Στην ουκρανική σύγκρουση η άλλη πλευρά δεν είναι μια αποδυναμωμένη περιφερειακή δύναμη αλλά η Ρωσία, μια χώρα που διαθέτει το μεγαλύτερο πυρηνικό οπλοστάσιο στον κόσμο, εξελιγμένη αεροπορία, πολυεπίπεδη αντιαεροπορική άμυνα και σημαντικές δυνατότητες ηλεκτρονικού πολέμου.
Αυτό σημαίνει ότι οποιαδήποτε προσπάθεια επιβολής No-Fly Zone δεν θα μπορούσε να εφαρμοστεί χωρίς να καταστραφούν πρώτα ρωσικά συστήματα αεράμυνας, να αναχαιτιστούν ή να καταρριφθούν ρωσικά αεροσκάφη και να υπάρξουν άμεσες συγκρούσεις μεταξύ δυνάμεων του ΝΑΤΟ και της Ρωσίας.
Με άλλα λόγια, η εφαρμογή μιας τέτοιας απόφασης θα ισοδυναμούσε με επίσημη είσοδο της Συμμαχίας στον πόλεμο.
Τι σημαίνει πραγματικά το «κλείσιμο του ουρανού»
Στρατιωτικά, μια ζώνη απαγόρευσης πτήσεων δεν αποτελεί διακήρυξη αλλά μια τεράστια στρατιωτική επιχείρηση.
Για να προστατευθεί ο ουκρανικός εναέριος χώρος θα απαιτούνταν:
• ανάπτυξη περίπου 300 μαχητικών αεροσκαφών του ΝΑΤΟ,
• μεταφορά 8 έως 10 πτερύγων τακτικής αεροπορίας στην Ουκρανία,
• εγκατάσταση 12 έως 15 ταξιαρχιών ή συνταγμάτων αντιαεροπορικής άμυνας δυτικών χωρών,
• πλήρης αναδιοργάνωση του ουκρανικού συστήματος διοίκησης και ελέγχου,
• ενίσχυση του δικτύου ραντάρ και αεράμυνας,
• μεταφορά μεταξύ 80.000 και 100.000 στρατιωτικών από χώρες του ΝΑΤΟ.
Οι δυνάμεις αυτές δεν θα μπορούσαν να επιχειρούν αποτελεσματικά μόνο από την Πολωνία ή τη Ρουμανία.
Θα έπρεπε να αναπτυχθούν μέσα στην ουκρανική επικράτεια, γεγονός που θα τις καθιστούσε άμεσα εμπλεκόμενες στις εχθροπραξίες.
Το ΝΑΤΟ από υποστηρικτής θα γινόταν εμπόλεμο μέρος
Μέχρι σήμερα, η δυτική στρατηγική βασίζεται στην παροχή όπλων, πληροφοριών, οικονομικής βοήθειας και εκπαίδευσης προς την Ουκρανία, αποφεύγοντας την επίσημη συμμετοχή στη σύγκρουση.
Η επιβολή όμως μιας No-Fly Zone θα κατέρριπτε αυτή την ισορροπία.
Οι πιλότοι του ΝΑΤΟ θα καλούνταν να αντιμετωπίσουν ρωσικά αεροσκάφη.
Τα αντιαεροπορικά συστήματα της Συμμαχίας θα έπρεπε να καταρρίπτουν ρωσικούς πυραύλους και αεροσκάφη.
Οι βάσεις του ΝΑΤΟ μέσα στην Ουκρανία θα μετατρέπονταν αυτομάτως σε νόμιμους στρατιωτικούς στόχους για τη Ρωσία.
Η σύγκρουση δεν θα μπορούσε πλέον να χαρακτηριστεί έμμεση ή δι' αντιπροσώπων.
Θα επρόκειτο για άμεσο πόλεμο μεταξύ της Ρωσίας και του ΝΑΤΟ.
Το πυρηνικό ρίσκο που κανείς δεν μπορεί να αγνοήσει
Το πλέον ανησυχητικό στοιχείο ενός τέτοιου σεναρίου είναι η πυρηνική διάσταση.
Η ρωσική στρατηγική προβλέπει τη δυνατότητα χρήσης τακτικών πυρηνικών όπλων σε περίπτωση που απειληθεί η ύπαρξη του κράτους ή υπάρξει μεγάλης κλίμακας άμεση στρατιωτική σύγκρουση με το ΝΑΤΟ.
Αυτό σημαίνει ότι οποιαδήποτε προσπάθεια επιβολής No-Fly Zone δεν θα αποτελούσε απλώς μια ακόμη στρατιωτική επιχείρηση, αλλά ένα βήμα που θα αύξανε δραματικά τον κίνδυνο πυρηνικής κλιμάκωσης.
Η Δύση μπροστά σε ένα στρατηγικό δίλημμα
Η συζήτηση που επανέφερε ο Donald Trump αναδεικνύει τα όρια της δυτικής στρατηγικής στην Ουκρανία.
Εδώ και χρόνια, οι δυτικές κυβερνήσεις δηλώνουν ότι στηρίζουν το Κίεβο, αλλά ταυτόχρονα αποφεύγουν κινήσεις που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε άμεση αντιπαράθεση με τη Ρωσία.
Η επιβολή No-Fly Zone θα ανέτρεπε αυτή την ισορροπία και θα υποχρέωνε το ΝΑΤΟ να αναλάβει την πλήρη στρατιωτική ευθύνη ενός πολέμου απέναντι σε μια πυρηνική υπερδύναμη.
Παράλληλα, η ιστορική εμπειρία δείχνει ότι η Δύση έχει εφαρμόσει αντίστοιχες επιχειρήσεις μόνο σε περιπτώσεις όπου διέθετε απόλυτη στρατιωτική υπεροχή απέναντι σε πολύ ασθενέστερους αντιπάλους.
Η Ουκρανία αποτελεί μια εντελώς διαφορετική περίπτωση, γεγονός που καθιστά οποιαδήποτε σύγκριση παραπλανητική.
Η έννοια του «κλεισίματος του ουρανού» παρουσιάζεται συχνά ως μια απλή πολιτική επιλογή.
Στην πραγματικότητα όμως πρόκειται για μια επιχείρηση που θα απαιτούσε μαζική ανάπτυξη αεροπορικών και αντιαεροπορικών δυνάμεων του ΝΑΤΟ μέσα στην Ουκρανία, με άμεση αντιπαράθεση απέναντι στη Ρωσία.
Υπό αυτές τις συνθήκες, μια No-Fly Zone δεν θα αποτελούσε απλώς ενίσχυση της ουκρανικής άμυνας, αλλά την επίσημη μετάβαση της Δύσης από την έμμεση υποστήριξη στην άμεση συμμετοχή στον πόλεμο, με όλους τους στρατηγικούς κινδύνους που συνεπάγεται μια σύγκρουση ανάμεσα στις δύο μεγαλύτερες πυρηνικές δυνάμεις του πλανήτη.
Πώς θα αντιδρούσε η Ρωσία
Από τη σκοπιά της Μόσχας, η επιβολή μιας ζώνης απαγόρευσης πτήσεων πάνω από την Ουκρανία δεν θα θεωρούνταν μια «ειρηνευτική» ή «αμυντική» πρωτοβουλία, αλλά άμεση είσοδος του ΝΑΤΟ στον πόλεμο.
Ρώσοι αξιωματούχοι έχουν επανειλημμένα προειδοποιήσει ότι οποιαδήποτε ανάπτυξη αεροπορικών ή αντιαεροπορικών δυνάμεων του ΝΑΤΟ στην ουκρανική επικράτεια θα αντιμετωπιστεί ως νόμιμος στρατιωτικός στόχος.
Αυτό σημαίνει ότι αεροπορικές βάσεις, συστοιχίες αντιαεροπορικών πυραύλων, κέντρα διοίκησης και υποδομές που θα χρησιμοποιούνταν για την επιβολή μιας No-Fly Zone θα μπορούσαν να βρεθούν στο στόχαστρο των ρωσικών ενόπλων δυνάμεων.
Παράλληλα, η Ρωσία διαθέτει εκτεταμένες δυνατότητες σε πυραυλικά συστήματα μεγάλου βεληνεκούς, προηγμένα συστήματα αεράμυνας και μέσα ηλεκτρονικού πολέμου, τα οποία θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για την αμφισβήτηση της αεροπορικής κυριαρχίας του ΝΑΤΟ.
Μια τέτοια αντιπαράθεση θα αύξανε δραματικά τον κίνδυνο ανεξέλεγκτης κλιμάκωσης.
Το Κρεμλίνο έχει επίσης διαμηνύσει ότι η άμεση στρατιωτική εμπλοκή της Συμμαχίας θα άλλαζε ριζικά τη φύση της σύγκρουσης, μετατρέποντας τον πόλεμο στην Ουκρανία σε ανοιχτή αναμέτρηση μεταξύ της Ρωσίας και του ΝΑΤΟ.
Σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο, το επίπεδο στρατιωτικής και πολιτικής έντασης θα έφθανε σε πρωτοφανή επίπεδα μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, με τον κίνδυνο μιας ευρύτερης ευρωπαϊκής σύγκρουσης να αυξάνεται σημαντικά.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών